جمعیت جوان پاکستان می تواند اقتصاد این کشور را تقویت کند. بررسی اقتصادی نشان می دهد که چرا این کار را نمی کند.

بیست سال پیش، من پرسیدم که آیا افزایش جمعیت در سن کار پاکستان یک سود جمعیتی است یا یک تهدید جمعیتی. من در آن زمان استدلال کردم که پاسخ کاملاً بستگی به این دارد که دولت ها چه کاری انجام دهند، در زمینه آموزش، بهداشت و سیاست بازار کار، در حالی که پنجره باز می ماند. این پنجره در آن زمان از سال 1990 تا تقریباً 2045 ادامه داشت. اکنون 35 سال از آن گذشته ایم. بررسی اقتصادی 2025-26 که در روز پنجشنبه منتشر شد، جدیدترین شواهد را در مورد نحوه انتخاب ارائه می دهد. پیشگفتار دولت رشد تولید ناخالص داخلی 3.7 درصدی، مازاد اولیه تاریخی و ذخایر ارزی چند ساله بالا را جشن می گیرد. خوب اما تثبیت اقتصاد کلان و تحقق سود جمعیتی یکسان نیستند و کشوری که 30 سال بدون رفع کسری سرمایه انسانی خود در حال "ثبات" بوده است، در مقطعی باید بپرسد: تثبیت دقیقاً برای چه چیزی و برای چه کسی؟ سود جمعیتی در فصل های 10 تا 12 این نظرسنجی، یعنی فصل های آموزش، بهداشت، جمعیت و نیروی کار، زندگی می کند یا می میرد. آنها را با دقت بخوانید و برگزاری جشن در پیشگفتار دشوارتر می شود. جمعیت ما جمعیت پاکستان 252 میلیون نفر است که سالانه 2.07 درصد افزایش می یابد. حدود 56.9 درصد در گروه سنی کار قرار می گیرد. 26.6 درصد، گروه جوانان 15 تا 29 سال است. اینها نسبت هایی هستند که پتانسیل سود سهام را تعریف می کنند. آنها واقعی هستند، و با یک کنایه انحرافی، پنجره سرمایه گذاری روی آنها در واقع گسترده شده است. تخمین های قبلی پایان سود جمعیتی را در حدود سال 2045 نشان می داد. سرعت آهسته کاهش باروری آن را تقریباً به سال 2055 رسانده و یک دهه به این فرصت اضافه کرده است. اما این خبر خوبی نیست. انتقال آهسته‌تر باروری به معنای جمعیت وابسته بزرگ‌تر و پایدارتر، فشار بیشتر بر خدماتی است که قبلاً تحت فشار قرار گرفته‌اند، و سودی که تنها در صورتی می‌تواند محقق شود که سرمایه‌گذاری در سرمایه انسانی تسریع شود، نه به تعویق انداختن، برای مطابقت با جدول زمانی طولانی‌تر. بهداشت و آموزش، دو بخش ضروری برای توسعه سرمایه انسانی، 1.6 درصد از درآمد ملی را از دولت در اختیار دارند. رشد جمعیت به طور معمول به عنوان مشکلی که باید حل شود با برنامه ریزی خانواده به عنوان اهرم اصلی در نظر گرفته می شود. این چارچوب بسیار محدود است و شواهد آن را تایید نمی کنند. جمعیت، آموزش، بهداشت و اشتغال در یک زنجیره علت و معلولی یک طرفه عمل نمی کنند. آنها متقابلاً سازنده هستند. آموزش بهتر، به ویژه برای دختران، ازدواج را به تاخیر می اندازد و باروری را کاهش می دهد. سلامت بهتر مرگ و میر کودکان و به همراه آن، تقاضای احتیاطی برای خانواده های پرجمعیت را کاهش می دهد. فرصت های شغلی بهتر، به ویژه برای زنان، محاسبات فرزندآوری را به کلی تغییر می دهد. نرخ باروری کاهش نمی یابد زیرا دولت ها می خواهند. آنها زمانی سقوط می کنند که شرایطی که خانواده های پرجمعیت را به پاسخی منطقی به فقر و ناامنی تبدیل می کند، از بین برود. اعداد نظرسنجی در مورد آموزش، بهداشت و کار، با همخوانی، کشوری را توصیف می کنند که هنوز این شرایط را از بین نبرده است. سرمایه گذاری آموزشی هر سال سرمایه‌گذاری معوق در این گروه (یا گروهی از افراد این جمعیت مشترک) به عقب می‌رود. انتقال باروری در سناریوی «کاهش آهسته» ادامه می‌یابد، چارچوب‌بندی خود نظرسنجی، که به این معنی است که پایه هرم جمعیت به شدت در 39.5 درصد زیر 15 سال بارگذاری می‌شود. پنجره هنوز بسته نشده است. اما در حال گسترش نیست و سرمایه گذاری برای مطابقت با آن نمی رسد. با نگاهی به آموزش هم همین خلأ را می بینیم. رتبه شاخص توسعه انسانی پاکستان 168 است. سالهای مورد انتظار برای تحصیل، 7.9 سال، پایین ترین سال در جدول مقایسه آسیای جنوبی است که خود نظرسنجی ارائه می دهد. زیر نپال. زیر بنگلادش. زیر افغانستان. میانگین سنوات تحصیلی 4.3 سال است. میزان سواد برای افراد 10 سال و بالاتر 63 درصد است و برای زنان به 54 درصد کاهش می یابد. در بلوچستان، سواد زنان در مناطق روستایی 25 درصد است. اینها جمعیت هایی هستند که نظرسنجی به طور همزمان به عنوان ذینفعان فرصت تقسیم جمعیتی توصیف می کند. در میان کودکان در سن مدرسه، 28 درصد از مدرسه خارج هستند. در بلوچستان 45 عدد نرخ خالص ثبت نام در سطح ابتدایی 54 درصد در سطح ملی است. در سطح متوسط ​​23 عدد است. در سطح ماتریک، 16pc. برای دختران بلوچستان در سطح ماتریک، 3 درصد افسرده کننده است. قیف از طریق انتخاب کیفیت باریک نمی شود. از طریق رها شدن در حال تنگ شدن است. رها شدن چگونه است داده‌های اولیه امکانات در نظرسنجی نشان می‌دهد که این رها شده در زمین چگونه است: 15 درصد از مدارس ابتدایی بلوچستان دارای برق هستند. میزان دسترسی به توالت در مدارس ابتدایی استان به میزان ناچیز 0.3 درصد است. این پاورقی زیرساختی نیست. اینجاست که قرار است سود جمعیتی جعل شود. پاکستان به عنوان سهمی از درآمد ملی، در لحظه ای که بزرگترین گروه جوانان آن از سیستم مدرسه عبور می کند، کمتر برای آموزش هزینه می کند. مخارج آموزش و پرورش در سال مالی 2025 به 0.8 درصد از تولید ناخالص داخلی کاهش یافت که از 1.5 درصد به 1.9 درصد در سال های قبل که در همین جدول ثبت شده بود، کاهش یافت. پاکستان به عنوان سهمی از درآمد ملی، در لحظه ای که بزرگترین گروه جوانان آن از سیستم مدرسه عبور می کند، کمتر برای آموزش هزینه می کند. شایان ذکر است که بحث سروی در مورد برنامه های انکشافی استانی، یعنی ارقام ساختمان های ساخته شده، مدارس ارتقاء یافته، قراردادهای اعطا شده، به طور مناسب مشروح شده است. اما هیچ‌کدام از آن‌ها به این مشکل اساسی توجه نمی‌کنند که آنچه اندازه‌گیری می‌شود، ارائه ورودی است تا نتایج یادگیری. یکی دیگر از ساختمان های دانشگاه که به بیش از 270 دانشگاه اضافه شده است، به خودی خود کمکی به آموزش عالی نیست. کیفیت فارغ التحصیلانی که تولید می کند، خروجی، چیزی است که باید اندازه گیری شود. آجر و ملات به تنهایی سرمایه انسانی را بهبود نمی بخشد. اظهارات پایانی نظرسنجی در مورد آموزش، خواستار «سرمایه گذاری پایدار»، «بهبود کیفیت» و «همسویی آموزش با نیازهای بازار کار» است. این نتیجه گیری ها درست است. آنها همچنین از نتایج هر نظرسنجی در بیست سال گذشته قابل تشخیص نیستند. ما در شناسایی مشکل کوتاهی نمی کنیم. ما در درمان آن شکست می خوریم. سرمایه گذاری سلامت با حرکت به سمت سلامت، شاهد پیشرفت هایی هستیم، اما این شکاف را برطرف نکرده است. امید به زندگی از 66.5 به 67.8 سال بهبود یافته است. مرگ و میر نوزادان از 60 به 47 در هر 1000 تولد زنده کاهش یافته است. اینها دستاوردهایی هستند و باید اذعان شوند، اما نرخ مرگ و میر نوزادان در پاکستان دو برابر میانگین آسیای جنوبی یعنی 23.2 در هر 1000 تولد زنده است. امید به زندگی از میانگین منطقه ای نزدیک به پنج سال عقب تر است. مخارج بهداشت عمومی 0.8 درصد تولید ناخالص داخلی است، دقیقاً همان چیزی است که آموزش نیز دریافت می کند، به این معنی که دو بخش ضروری برای توسعه سرمایه انسانی، 1.6 درصد از درآمد ملی را از دولت تشکیل می دهند. داده‌های تغذیه جایی است که داستان تثبیت کلان با بدترین ضدروایت خود روبرو می‌شود. رشد کوتاه قدی در کودکان زیر پنج سال 33.6 درصد است که بالاتر از میانگین آسیای جنوبی 31.5 درصد است. سوءتغذیه بر 16.5 درصد جمعیت در مقابل میانگین 11.7 درصدی آسیای جنوبی تأثیر می گذارد. بین سال‌های 2018-19 و 2024-25، مصرف سرانه حبوبات، گوشت و شیر کاهش یافته است. مصرف قیمه سبزی افزایش یافت. خانواده ها غذاهای مغذی تر را جایگزین نمی کنند. آنها ارزان تر را جایگزین می کنند. گروهی که از نظر تغذیه به خطر افتاده در سنین اولیه کودکی، سرمایه انسانی مورد نیاز سود جمعیتی را ایجاد نمی کند. فصل سلامت و فصل تورم در مورد یک خانوار است، اما به نظر نمی رسد که این دو فصل با یکدیگر گفتگو داشته باشند. شغل مناسبی برای پس انداز نیست درآمد نیروی کار اساس کل مفهوم سود جمعیتی را تشکیل می دهد. داده‌های بازار کار بررسی اقتصادی پارادوکسی را نشان می‌دهد که شایسته است به آرامی خوانده شود. بین سال‌های 2020-21 و 2024-25، نیروی کار شاغل از 67.25 میلیون به 77.2 میلیون افزایش یافت، یعنی ده میلیون نفر دیگر. این واقعی است. اما در همین دوره، بیکاران از 4.51 میلیون به 5.9 میلیون نفر و نرخ بیکاری از 6.3 درصد به 7.1 درصد افزایش یافته است. هر دو در حال رشد هستند. بیکاری با سرعت بیشتری در حال رشد است. سهم بخش تولید از اشتغال از 14.9 درصد به 14.8 درصد کاهش یافت که عملاً جذب خالص صنعتی نیروی کار به طور چشمگیری بزرگتر را به صفر رساند. بخش های رشد عبارتند از خدمات اجتماعی و اجتماعی و تجارت عمده و خرده فروشی: بزرگ، غیررسمی، کم بهره وری، کم دستمزد. وعده تقسیم جمعیتی هیچ نوع شغلی نیست. این اشتغال مولد است که پس انداز، مالیات و نقل و انتقالات بین نسلی را ایجاد می کند که رشد را ترکیب می کند. این نظرسنجی گزارش می دهد که 762499 کارگر برای استخدام در خارج از کشور در سال 2025 ثبت نام کرده اند که 69.5 درصد آن به عربستان سعودی می رود. حواله ها ارزشمند است. اما این نظرسنجی همچنین یک طرح استقرار منابع انسانی عربستان و پاکستان را ارائه می‌کند که 1.51 میلیون کارگر پاکستانی را تا سال 2039 مستقر می‌کند. در چه مقطعی صادرات کار سازمان‌یافته در این مقیاس پلی برای توسعه داخلی نیست و جایگزین دائمی آن می‌شود؟ نظرسنجی نمی پرسد. باید. در مقاله خود در سال 2008، نوشتم که اگر سیاست‌های مناسب اتخاذ نمی‌شد، دوره تقسیم سود «بدون هیچ دستاورد قابل‌توجهی و وضعیت بسیار پیچیده‌ای برای مقابله، با داشتن جمعیتی مسن که تحصیل نکرده، آموزش ندیده و با پس‌اندازهای کمی برای تکیه کردن هستند، به پایان می‌رسد.» بررسی 2025-26 این مسیر را تایید می کند. سواد 63 عدد هزینه آموزش 0.8 درصد تولید ناخالص داخلی. بیکاری در حال افزایش است. مصرف پروتئین در حال کاهش است. مرگ و میر نوزادان همچنان از میانگین منطقه ای فراتر می رود. تولید راکد است. بیست و هشت درصد کودکان از مدرسه بازمانده اند. این اعداد و ارقام جامعه ای را که به سود جمعیتی خود پی می برد، توصیف نمی کند. آن‌ها برنامه‌ای را توصیف می‌کنند که سی و پنج سال نوید شروع آن را می‌داد، در حالی که پنجره هر بار یک سال بسته می‌شود. خود نظرسنجی، در اظهارات پایانی خود در فصول 10 تا 12، از این شکاف غافل نیست. هر فصل با نسخه‌ای از همان نسخه پایان می‌یابد: «سرمایه‌گذاری پایدار»، «بهبود کیفیت»، «کاهش نابرابری‌های منطقه‌ای»، «همسویی آموزش با نیازهای بازار کار». تداوم تشخیص به خودی خود یک تشخیص است. دولتی که این نظرسنجی را تهیه کرد به مازاد اولیه دست یافت در حالی که هزینه های آموزشی را به عنوان سهمی از تولید ناخالص داخلی کاهش داد. نرخ ارز را تثبیت کرد در حالی که رشد کوتاهی کودکان بالاتر از میانگین آسیای جنوبی باقی ماند. اینها تناقضات اتفاقی نیست. آن‌ها انتخاب‌هایی هستند که تحت محدودیت‌های واقعی انجام می‌شوند، اما با این وجود، انتخاب‌هایی با پیامدهایی هستند که یک دهه بعد در داده‌های بهره‌وری خوانا خواهند بود. سود سهام منتظر نمی ماند تا تثبیت کامل شود. هرگز نداشته است. و در کشوری که از قبل از تولد اکثر جوانانش در حال تثبیت بوده است، باید به صراحت گفت: مازاد اولیه که بر اساس بودجه آموزشی 0.8 درصد ایجاد شده است، پایه و اساس نیست. این یک به تعویق افتادن به عنوان یک دستاورد است. پنجره هنوز باز است، فقط به سختی، و نه برای مدت طولانی، اما هنوز باز است.