ترک در عمارت

هنوز مشخص نیست که آنها چقدر عمیق و پایدار هستند، اما اکنون شکاف هایی در ساختمانی که رژیم ترکیبی به علاوه این روزها پاکستان را اداره می کند، ظاهر می شود. این یک نتیجه طبیعی از بن بست است که در آن اقتصاد اکنون پارک شده است. در ماه‌های ابتدایی سال 2025، پاکستان به چیزی که من آن را «ثبات اوج» می‌نامم، رسید، وضعیتی که در آن اقتصاد تثبیت شده بود، کسری‌های تضعیف‌کننده آن پر شده بود، تورم خاموش شده بود. سوال بزرگ در آن زمان این بود که بعد از آن چه می شود. هیچ اقتصادی نمی تواند برای مدت طولانی در حالت ثبات باقی بماند. در مقطعی، چشم‌اندازی برای گذار از ثبات به سمت رشد باید اجرا می‌شد، با نوعی رشد که یک بار دیگر دری را به روی کسری‌ها باز نمی‌کرد. اما این اتفاق نیفتاد. اوایل امسال نوشتم که به پایان ثبات رسیده ایم. گرسنگی برای درآمدها و ارز خارجی در حال افزایش است در حالی که اقتصاد همچنان در ثبات با رشد کم فرو رفته است. و اکنون که گرسنگی به تالارهای مقدس سیاست رسیده است و ائتلافی را که اکثریت دولت در پارلمان (یا به هر حال آنچه از آن باقی مانده است) بر آن آزموده است. در آستانه این بودجه اکنون اوج ثبات در برابر محدودیت‌های سیاسی آن قرار گرفته است و تأخیر در برگزاری جلسه شورای اقتصاد ملی - که برای نهایی کردن بودجه قبل از ارائه به مجلس ضروری است - نشان می‌دهد که ساختمان تحت فشارهای عملکرد در محدوده خود در حال ترک خوردن است. برای دیدن این سویه، یک مشاهده ساده را در نظر بگیرید. من هرگز طبقه سیاسی این کشور را به اندازه الان بی فکر ندیده ام. در گذشته، خوب یا بد، حداقل ما ایده‌هایی داشتیم، نوعی تفکر برای مقابله با محدودیت‌های دولت و اقتصادی که در آن فعالیت می‌کردند. ایده ها شاید بهترین نبودند، اما حداقل وجود داشتند. ما طرح‌های عفو داشتیم، برخی طرح‌های نسبتاً زیرکانه و هوشمندانه برای صادرکنندگان طراحی شده بودند. ما "درآمدهای تلقی شده" برای مالیات بر ثروتمندان و یک مالیات جدید بر تراکنش های بانکی داشتیم. در سال 2009، آن‌ها یک «اضافه کربن» برای سوخت ارائه کردند و آن را به عنوان مالیات سبز به کشور فروختند که برای کمک به کاهش انتشار کربن طراحی شده بود. هیچ کس کاملاً آن خط را نخرید، اما حداقل جدید بود، حتی اگر فقط یک استراتژی ارتباطی باشد و نه بیشتر. در آن زمان، ما حداقل چیزی برای نقد داشتیم، زیرا آنها در واقع کاری انجام می دادند. درسته زیاد نبود اما در مقایسه با قرعه کنونی، آنها آسمان و زمین را حرکت می دادند. کافی است به ایده هایی که اکنون در مورد آنها صحبت می کنند نگاه کنید و متوجه خواهید شد که یا ایده نیستند، یا از همان روزهای اولیه مبارزات پاکستان برای تلاش و گسترش پایه مالیاتی بازیافت شده اند. ایده معکوس کردن تخصیص NFC را در نظر بگیرید، که یک ایده نیست بلکه یک تاکتیک قوی است. توافق حاصله بین مرکز و دو استان، برای کاهش هزینه‌های توسعه استانی و بازگرداندن سهم بیشتری از نقل و انتقالات NFC، یک اقدام توقفی برای پاسخگویی به تقاضا برای منابع بیشتر از سوی ارتش است، بدون اینکه سیاستی را که همیشه به سمت تقابل منتهی شده است، برآورده کند. هیچ کس طبقه سیاسی این کشور را به اندازه الان بی فکر ندیده است. احتمالاً می توان به چند مثال دیگر مانند سیاست تعرفه ملی اشاره کرد که بر اساس آن دولت قصد دارد عوارض واردات را در قالب عوارض گمرکی و عوارض گمرکی اضافی در تلاش برای تحریک فعالیت های اقتصادی کاهش دهد. اما هر نتیجه ای که حاصل شود در دراز مدت خواهد بود، بسیار فراتر از افق قابل اندازه گیری است. در ابتدای دوره دولت صحبت هایی برای ترویج پرداخت های دیجیتال وجود داشت، که کمیته ای برای آن ایجاد کردند و این آخرین چیزی بود که در مورد آن شنیدیم. امروز آنها از مالیات ثابت برای خرده فروشان بر اساس گردش مالی و پس گرفتن برخی منابع از استان ها صحبت می کنند. یکی از قدیمی‌ترین و آزمایش‌شده‌ترین و شکست‌خورده‌ترین ایده‌ها در مجموعه ابزار مالیاتی ما است، و دیگری نوعی حل‌وفصل سیاسی مفصل برای توزیع بار هزینه‌های فزاینده دولت فدرال بر روی دولت‌های استانی است. هر دو تلاش گواه شکست است. بودجه ای که تاکنون برای فردا برنامه ریزی شده است کمی بیشتر از یک تمرین تشریفاتی خواهد بود. در استفاده از استعاره‌هایی که به تایتانیک اشاره می‌کنند تردید می‌کنند، زیرا این زبان ناامیدی را تغذیه می‌کند و ناامیدی بزرگترین دشمن ما در چنین مواقعی است. فقط به این دلیل که دولت شکست خورده دلیلی برای تسلیم شدن بقیه برای ما نیست. اما به وضوح یک عنصر از چیدمان مجدد صندلی‌های عرشه در نحوه تلاش آن‌ها برای از بین بردن اتاق تنفس مالی از داخل فضای کوچکشان وجود دارد. بیایید یک چیز را روشن کنیم. این چیزی است که زمانی اتفاق می‌افتد که یک حکومت نه مخالف و نه رسانه آزاد برای نگرانی داشته باشد. دست می زنند و خود را تشویق می کنند تا به بن بست برسند. و زمانی که به آنجا می‌رسند، به دنبال راه‌هایی می‌گردند تا بسته‌ی مسئولیت را بین خودشان بگذرانند و بار کسانی را که اسیر ماشین‌هایشان هستند، بر دوش بکشند. دو سال طول کشید تا به این نقطه برسند. در طول مسیر، آنها به کسانی نیاز داشتند که به این نکته اشاره کنند که دستفروشی آنها برای ثبات، کسی را به جایی نمی برد. اما به غیر از تعداد انگشت شماری (و ممکن است صدای شما واقعاً خودش را در اینجا شامل شود، لطفا؟) این صداها وجود نداشتند. همانطور که یک اقتصاد برای رونق به ریسک نیاز دارد، سیاست به مخالفان نیاز دارد. بدون اینها - ریسک و مخالفت - قدرت و سرمایه آزمایش نمی شوند و فرصتی برای تیزتر کردن رویکرد خود و اصلاح خود پیدا نمی کنند. آنهایی که امروز کشور ما را اداره می کنند باید این را در خودشان بیابند که در بازی چیزی بیش از تله های قدرت باشند. آنها باید کمی فکر را به دفتر بیاورند. در غیر این صورت، محدودیت‌های وضعیت آن‌ها همچنان سخت‌تر می‌شود و این بقیه ما هستیم که فریاد می‌کشیم. شاید، آنها با آن مشکلی ندارند، اما من نیستم. نویسنده یک روزنامه نگار تجاری و اقتصادی است. [email protected] X: @khurramhusain منتشر شده در سپیده دم، 11 ژوئن 2026