تصویر یک Andrena regularis bndanforth/iNaturalist وقتی به زنبورها فکر می کنیم، رایج ترین تصویر مربوط به کندویی است که از درخت آویزان شده یا در جعبه پرورش نصب شده است. اما برخی از این گرده افشان های مهم در محیطی بسیار کمتر قابل مشاهده زندگی می کنند: زیر زمین. 📱 مطالب را از Terra da Gente در واتس اپ نیز دریافت کنید 📱g1 را در گوگل بوکمارک کنید و اخبار اصلی روز را دنبال کنید این موضوع پس از کشف میلیون‌ها زنبور عسل در یک منطقه قبرستانی در نیویورک، ایالات متحده، برجسته شد. این مورد توجه را به جهان ناشناخته ای جلب کرد که از گونه هایی تشکیل شده بود که لانه های خود را در زیر زمین می سازند و نقش اساسی در حفظ اکوسیستم ها دارند. برای درک نحوه عملکرد این سازه‌های زیرزمینی، Terra da Gente با فابیو سانتوس دو ناسیمنتو، استاد گروه زیست‌شناسی در USP در ریبیرائو پرتو و متخصص حشرات صحبت کرد. به گفته این محقق، لانه سازی در زمین نشان دهنده وضعیت اجدادی زنبورها است. او توضیح می‌دهد: «در زنبورها، لانه‌های زیرزمینی اجدادی‌ترین یا «اولیه‌ترین» شرایط هستند. میلیون‌ها سال پیش، اجداد زنبورها، بسیار شبیه زنبور، لانه‌های خود را در حفره‌ها یا تونل‌هایی حفر کردند تا تخم‌هایشان را در گالری‌ها بگذارند. ببینید چه چیزی در g1 ترند است: اکنون در g1 لانه های ساخته شده در بالای زمین یا در حفره های غیر زیرزمینی بعداً در تاریخ تکامل این گروه پدیدار شدند. این عادت اجدادی در چندین گونه که در حال حاضر در برزیل یافت می شود وجود دارد. در میان زنبورهای بدون نیش که به طور علمی به عنوان ملیپونین شناخته می شود، حدود 50 گونه در زمین لانه می کنند. بقیه، تقریباً 550 گونه توصیف‌شده، از حفره‌های درخت، حفره‌های از قبل موجود یا ساختارهای هوایی برای ایجاد کلنی‌های خود استفاده می‌کنند. اخبار بیشتر از Terra da Gente را در g1 ببینید: کشف: سرا دو جاپی گونه‌ای از سنجاقک‌ها را نشان می‌دهد که هرگز در سائوپائولو دیده نشده‌اند. "اقیانوس بدون نور": مطالعه معمایی درباره فراوان ترین میکروب ها در اعماق را نشان می دهد MURIQUI: گروهی از بزرگترین پستانداران در قاره آمریکا پس از هفت سال آماده سازی دوباره معرفی می شوند. معماری زیرزمینی سازه های ساخته شده در زیر زمین بسته به گونه متفاوت است. در زنبورهای انفرادی، لانه ها معمولاً توسط یک گالری اصلی متصل به تونل های کوچک تشکیل می شوند. در این قسمت ها، ماده تخم می گذارد و غذای لازم برای رشد لاروهای آینده را ترک می کند. ساختار لانه زنبورهای زیرزمینی آرشیو شخصی / فابیو سانتوس دو ناسیمنتو در میان زنبورهای بدون نیش که روی زمین زندگی می کنند، سازمان می تواند بسیار پیچیده تر باشد. لانه ها دارای یک ورودی اصلی هستند که به یک تونل دسترسی متصل می شود که به اتاقک منتهی می شود که سلول های مولد و گلدان های مورد استفاده برای نگهداری عسل و گرده در آن قرار دارند. کل این ساختار از طریق یک یا چند لایه باتومن، ماده ای که از مخلوط موم و خاک تولید می شود، محافظت بیشتری دریافت می کند. این پوشش به جداسازی داخل لانه از رطوبت و تغییرات دمای خاک کمک می کند. استراتژی ای که طی میلیون ها سال به کمال رسید فردی از گونه Andrena regularis آخوندک / iNaturalist زنبورها میلیون‌ها سال است که وجود داشته‌اند و در طول تکامل خود دوره‌های مختلفی از تغییرات محیطی را پشت سر گذاشته‌اند. به گفته این محقق، معماری لانه‌ها، چرخه‌های بیولوژیکی و رفتارهای دفاعی در طول این فرآیند بهبود یافته است. او می گوید: «می توان گفت که معماری به خوبی محافظت شده لانه ها، چرخه های بیولوژیکی و رفتار دفاعی آنها در طول این میلیون ها سال بهبود یافته است». در بین زنبورهای بدون نیش، توانایی ذخیره غذا در شیشه های عسل و گرده نیز به عنوان یک استراتژی مهم بقا عمل می کند. این ذخایر به مستعمرات کمک می کند تا با دوره های بحرانی تری مواجه شوند که با شرایط آب و هوایی نامساعد مشخص می شود. تهدیدات رو به رشد علیرغم تاریخچه تکاملی طولانی خود، زنبورها با فشارهای فزاینده ناشی از فعالیت های انسانی مواجه هستند. گسترش شهری فضاهای در دسترس برای لانه سازی را کاهش می دهد، در حالی که افزایش مکانیزاسیون خاک در مناطق کشاورزی، محیط های مورد استفاده گونه های مختلف را تغییر می دهد. Nascimento هشدار می دهد: "زنبورها در حال از دست دادن فضا به دلیل افزایش شهرنشینی و همچنین مکانیزه شدن فزاینده خاک در فضاهای کشاورزی هستند." بنابراین حفظ قطعات طبیعی، جنگل ها و مناطق حفاظت شده برای حفظ این جمعیت ها ضروری تلقی می شود. علاوه بر این، اهمیت زنبورها بسیار فراتر از تولید عسل است. گرده افشانی انجام شده توسط این حشرات یک خدمات اکوسیستمی اساسی برای گیاهان بومی بی شمار و همچنین برای چندین محصول کشاورزی است. تصویر بزرگ شده از یک Andrena regularis Cedarbee/iNaturalist به گفته این محقق، بسیاری از گونه های گیاهی برای تکمیل فرآیند تولیدمثل خود به زنبورهای خاصی وابسته هستند. کاهش این جمعیت ها می تواند اثرات قابل توجهی بر زنجیره های اکولوژیکی ایجاد شده در طی میلیون ها سال تعامل بین گیاهان و گرده افشان ها داشته باشد. او تاکید می کند: "عدم وجود زنبورها مطمئناً یک مشکل زیست محیطی مهم ایجاد می کند، زیرا چندین گونه گیاهی برای گرده افشانی خود به طور انحصاری به زنبورهای خاص وابسته هستند." یک علامت مثبت در حیاط مورد ثبت شده در گورستان ایالات متحده نشان می دهد که وقتی یک گونه شرایط مساعدی برای استقرار خود پیدا کند چه اتفاقی می افتد. به گفته این محقق، زنبور منفرد Andrena regularis با پوشش گیاهی موجود و حرکت کم افراد، محیطی مناسب برای لانه سازی در محل پیدا کرد. این ویژگی ها باعث افزایش غیرمعمول جمعیت شد. بنابراین، یافتن ورودی لانه در حیاط خلوت، در یک زمین یا در منطقه دیگری نزدیک به خانه می تواند به عنوان یک نشانه مثبت تلقی شود. به گفته این کارشناس، حضور این زنبورها نشان می دهد که محیط زیست همچنان شرایطی را برای بقای یک گونه بومی فراهم می کند که برای تعادل اکولوژیکی مهم است. او در پایان می‌گوید: «فرد می‌تواند خود را خوش‌شانس بداند، زیرا از گونه‌ای بومی نگهداری می‌کند که نقش خود را در اکوسیستم بازی می‌کند». علاوه بر این، نسل‌های بعدی تمایل دارند از همان مکان‌های لانه‌سازی مجدد استفاده کنند و چرخه زندگی این گرده‌افشان‌ها را حفظ کنند که به حفظ تنوع زیستی بیوم‌های برزیلی کمک می‌کند. ویدیوها: نکات برجسته Terra da Gente مشاهده مطالب بیشتر در مورد طبیعت در Terra da Gente