روزی زیگونگ از معلمش کنفوسیوس پرسید. "اگر یک کاری وجود داشته باشد که باید تا آخر عمر انجام دهید، آن کار چیست؟" سپس کنفوسیوس "Seo (恕)" را پیشنهاد کرد که به معنای بخشش است. زاگونگ باید کاملاً متحیر بوده باشد. زیرا آنچه استاد همیشه بر آن تأکید می کرد بخشش نبود بلکه احسان بود، یعنی خیرخواهی. با این وجود، کنفوسیوس بخشش را ارائه کرد، نه خیرخواهی که به آن اهمیت زیادی می داد، به عنوان پاسخ. کنفوسیوس به بخشش اهمیت زیادی داد...