سازمان ملل متحد مسکن را به عنوان یک حق اولیه بشری می‌داند، نه فقط یک سرمایه‌گذاری. مالی‌سازی و فشارهای جهانی میلیون‌ها نفر را جابجا می‌کند و شهرها را برای بسیاری غیرقابل‌قبول می‌کند. گروه های حاشیه نشین با تبعیض قابل توجهی در تامین مسکن مناسب در سراسر جهان مواجه هستند. مبانی حقوقی این حق در معاهدات بین المللی حقوق بشر وجود دارد. مسکن مناسب نیازمند امنیت، مقرون به صرفه بودن، قابلیت سکونت و دسترسی به خدمات است.