تبریز- ایرنا- «عمه، عمه...» دخترک هنوز نمی‌تواند اسم خودش را کامل و روان بگوید، اما با ذوق دستم را می‌گیرد و تا کنار لیوان شربتش می‌برد. چند قدم آن‌طرف‌تر، پسربچه‌ای که روزی حتی نمی‌توانست چند دقیقه یک‌جا بنشیند، حالا برای رفتن به مدرسه عادی، کیفش را آماده می‌کند. اینجا، در کلاس‌های کوچک توانبخشی، رویاها از اتفاق‌های به ظاهر ساده حتی با گفتن یک کلمه و سلام آغاز می‌شود.