"منتظر کاهش وزن بودم تا زندگی کنم": رقصنده یونیکمپ تجربه چربی هراسی را به تحقیق و نمایش تبدیل می کند

رقصنده از رسانه های اجتماعی و صحنه برای مبارزه با چربی هراسی در رقص استفاده می کند آل کارمونا رقصنده جولیا دل بیانکو، 38 ساله، فشار زیبایی شناختی که در باله متحمل می شد را به تحقیقات و فعالیت آکادمیک در Campinas (SP) تبدیل کرد. 📲 به کانال g1 Campinas در واتساپ بپیوندید او پس از مواجهه با مشکلات سلامتی در جوانی به دلیل تلاش برای رسیدن به لاغری شدید، از رسانه های اجتماعی و مدرک کارشناسی ارشد خود در دانشگاه دولتی کمپیناس (یونیکمپ) استفاده می کند تا ثابت کند که افراد چاق نیز می توانند برقصند. فشار زیبایی شناختی و کنشگری جولیا که در لیمیرا (SP) به دنیا آمده است، می گوید که همیشه عاشق رقص بوده است. اما در نوجوانی متوجه شد که بدنش استانداردهای مورد نیاز باله را ندارد. بین اواخر دهه 1990 و اوایل دهه 2000، او تسلیم فشار زیبایی شد. برای تلاش برای رسیدن به وزن ایده آل، رقصنده به رژیم های غذایی محدود و دارو متوسل شد. این جستجو باعث جراحات و بیماری شد. حتی پس از فارغ التحصیلی و شروع به تدریس، او همچنان با تعصب مواجه بود. دیدگاه جولیا پس از مرگ برادرش، حدود ده سال پیش، تغییر کرد. او به یاد می آورد: "من شروع به فکر کردن به این کردم که با زندگی خود چه می کنم، آیا واقعاً زندگی می کنم یا فقط منتظر کاهش وزن برای زندگی هستم." پس از آن بود که او جنبش "بدن مثبت" و فعالیت چربی را کشف کرد. برای هنرمند، دستور کار فراتر از پذیرش خود است. موضوع شامل حق کرامت، مانند دسترسی به ساختارهای کافی و درمان های بهداشتی بدون تبعیض است. با این تغییر جولیا شروع به تولید محتوا در شبکه های اجتماعی کرد. هدف این است که ثابت کنیم بدن های غیر استاندارد هم می توانند برقصند. این ابتکار باعث جذب پیروانی از کشورهای دیگر و پیام هایی از سوی افرادی شد که با الهام از آن به رقص بازگشتند. رقصنده می‌گوید: «احساس می‌کنم آنچه را که از سر گذرانده‌ام بازتاب می‌دهم و اجازه نمی‌دهم مردم هم کمرنگ شوند». در این فرآیند، رقصنده به دنبال مراجعی در زنانی بود که بر او تأثیر می گذاشتند، مانند رقصنده همکار میستی کوپلند و مدل های اشلی گراهام و فلویا لاسردا. او همچنین تأثیر معلم یوگا جسامین استنلی را برجسته می کند. او می‌گوید: «اولین بار بود که می‌دیدم که با بدنی مثل بدن من شکاف‌ها را انجام می‌داد، پس گفتم: وای، او در یوگا همان چیزی است که من می‌رقصم». جولیا در خلال "Não Cabe" انفرادی، که از تحقیقات استادش در مورد فشار زیبایی شناختی در باله ساخته شده است. ایزا سرافیم "ماشین خراب" تجربه شخصی جولیا به تحقیقات آکادمیک تبدیل شد. او در مقطع کارشناسی ارشد به بررسی ریشه های استانداردهای بدن تحمیل شده در باله می پردازد. این کار تئوری و عمل را ترکیب می کند و منجر به نمایش انفرادی "Não Cabe" شد که قبلا در Sesc Piracicaba ارائه شده بود. این محقق توضیح می دهد که درک وزن در طول زمان تغییر کرده است. او می‌گوید: «در گذشته، بدن چاق چیز خوبی به حساب می‌آمد، زیرا منابع کمیاب بود. بنابراین، وقتی فردی چاق بود، یک فرد سالم، یک فرد ثروتمند بود». این دیدگاه بعداً تغییر کرد. رقصنده می گوید: "با انقلاب صنعتی، به خصوص بعد از ماشین ها و هر چیز دیگری، بدن چاق به یک ماشین شکسته تبدیل شد." در حال حاضر، جولیا در مورد جنبشی برای بازگشت به ارزش گذاری بسیار لاغری هشدار می دهد. او خاطرنشان می کند که این روند، در میان عوامل دیگر، به دلیل رایج شدن خودکارهای کاهش وزن است. محقق همچنین استفاده از شاخص توده بدنی (BMI) را برای طبقه بندی چاقی زیر سوال می برد. این محاسبه که در قرن 19 بر اساس مردان اروپایی ایجاد شد، توسط او مورد انتقاد قرار گرفت. او خاطرنشان می کند: "این زنان یا تنوع نژادی را پوشش نمی دهد. ما باید این را تجزیه و تحلیل کنیم. همه افراد چاق بیمار نیستند." برای جولیا، ارتباط چربی با ناتوانی یک اشتباه است. حتی اگر مریض بودم، آیا حق نداشتم برقصم؟ او می پرسد. "بنابراین شما باید به فردی که سرطان دارد، آندومتریوز، بگویید که آنها هم نمی توانند برقصند. اینجاست که ما دچار تعصب می شویم. " چالش های سلامت و سازگاری مجدد علاوه بر موانع زیبایی شناختی، رقصنده با عواقب کلستئاتوم (رشد غیرطبیعی پوست در گوش میانی که باعث التهاب می شود) زندگی می کند. جولیا از دوران کودکی تحت پنج عمل جراحی قرار گرفته و شنوایی خود را از یک طرف از دست داده است. ناشنوایی یک طرف باعث سرگیجه می شود و به طور مستقیم بر تمرین و ارائه تأثیر می گذارد. یکی از جراحی ها بیش از پنج ساعت به طول انجامید و نیاز به یک ماه استراحت کامل داشت. «یک ماه در رختخواب ماندن از قبل دشوار است. برای یک رقصنده، تقریباً مرگ است. بنابراین، این یک فرآیند بسیار طولانی از پذیرش، صبر و خرد بود.» او می گوید. امروز، جولیا به رقصیدن ادامه می دهد، اما به محدودیت های خود و بدن خود در 38 سالگی احترام می گذارد. او تاکید می‌کند: «من مثل ۲۰ سالگیم نمی‌شوم، نمی‌توانم آن را بخواهم، باید به الان فکر کنم». برای افراد چاق که می خواهند باله را شروع کنند، معلم توصیه هایی دارد: "محیطی را امتحان کنید، به دنبال مکان هایی باشید که از شما استقبال می کنند، شما را تشویق به رقصیدن می کنند و بدن شما را تغییر نمی دهند. و انجامش بده." *اینترن زیر نظر گابریلا راموس. جولیا دل بیانکو در 38 سالگی، روال حرکت خود را در اینترنت به اشتراک می گذارد تا الهام بخش زنان دیگر باشد. ریکاردو دیدنو ویدئوها: همه چیز در مورد Campinas و منطقه اخبار بیشتر درباره منطقه را در g1 Campinas ببینید