صحنه در بیروت، پایتخت لبنان، این بار فضایی برای تخیل نبود، بلکه سکویی برای خاطره بود. در آنجا بچه‌هایی ایستاده بودند که بار سنگین‌تر از جانشان سنگین‌تر از جنگ بود. برخی از آنها دست و پایی را از دست داده بودند، برخی دیگر دوستانی را به جا گذاشته بودند که دیگر برنمی گشتند و برخی دیگر هنوز جزئیات سفر طولانی از روستاهای ویران شده تا آوارگان را به خاطر می سپارند.