حسن کسائی می‌گفت که ساز سه‌تار را برای ایام پیری خود برگزید؛ زمانی که اگر دیگر نتوانست نی بزند، دق نکند. اما زمانی که سه‌تار به دست گرفت بسیار بد و بیراه شنید، برای یادگیری نی اما بیشتر هم ناسزا شنیده بود، اما به آنها توجه نکرد تا اینکه شد همان شخصی که ما امروز «نی» را با نام او همراه می‌دانیم.